و در آيه : ( فَإِذا دَخَلْتُمْ بُيُوتاً فَسَلِّمُوا عَلى أَنْفُسِكُمْ - 61 / نور ) يعنى : بعضى از شما بر بعضى ديگرتان بايستى سلام كند . سَلَام و سِلْم و سَلَم : در معنى صلح و آشتى است . در آيهء : ( وَ لا تَقُولُوا لِمَنْ أَلْقى إِلَيْكُمُ السَّلامَ لَسْتَ مُؤْمِناً - 94 / نساء ) گفته‌اند اين آيه در بارهء كسى كه بعد از اقرارش به اسلام و تقاضايش به صلح كشته شده ، نازل شده است . ( نه سلام كنندگان ستيزه‌خوى و كينه‌توز ) . و آيات : ( يا أَيُّهَا الَّذِينَ آمَنُوا ادْخُلُوا فِي السِّلْمِ كَافَّةً - 208 / بقره ) و ( وَ إِنْ جَنَحُوا لِلسَّلْمِ - 61 / انفال ) كه للسّلم با فتحه حرف ( س ) نيز خوانده شده . و آيات : ( وَ أَلْقَوْا إِلَى اللَّهِ يَوْمَئِذٍ السَّلَمَ - 87 / نحل ) و ( يُدْعَوْنَ إِلَى السُّجُودِ وَ هُمْ سالِمُونَ - 43 / قلم ) يعنى در حالى كه متواضع و فرمانبرى دارند . و آيه ( وَ رَجُلًا سَالِماً لِرَجُلٍ - 29 / زمر ) ( و مردى كه تسليم مرد ديگرى است ) كه سَلَماً و سِلْماً نيز خوانده شده يعنى در حال صلح ، و آشتى است كه هر دو مصدرند و مانند - حَسَن و نَكَد - صفت نيستند . چنان كه مىگويند - سَلِمَ سَلَما و سِلْما و رَبِحَ ، رَبَحا و رِبْحا كه هر كدام دو مصدر دارند . گفته‌اند السِّلْم در معنى صلح اسمى است در برابر حرب . و - الإسْلَام - يعنى دخول در صلح و خير ، به اين معنى كه هر يك از آنها طورى در صلح و دوستىاند كه هر كدام مىخواهند درد و رنج و دوستش و معاشرش به او برسد و همچنين اسلام مصدرى است در عبارت ، اسلمت الشىء الى فلان وقتى كه چيزى را براى او خارج كنى و از اين معنى واژه - سلم - در خريد و فروش به كار مىرود . اسلام - در شرع دو گونه است : اوّل - اسلامى كه مادون ايمان است و همان اقرار به زبان است و با آن اقرار ، خون اقرار كننده ريخته نمىشود چه اعتقاد با آن ثابت شود يا نشود ( و بديهى است به شرط عدم ارتكاب جرم و گناه ) . و در آيه : ( قالَتِ الْأَعْرابُ آمَنَّا ، قُلْ لَمْ تُؤْمِنُوا وَ لكِنْ قُولُوا أَسْلَمْنا - 14 / حجرات ) همان